افسردگی با خوددرمانی برطرف نمی شود
"خود درمانی در افسردگی مجاز نیست"، اگر چه بیماری افسردگی همچنان یکی از اختلالات شایع قرن، در همه کشورها محسوب می شود.
کارشناسان تاکید می کنند که این بیماری یک بیماری برگشت پذیر است؛ به این معنی که در صورت بروز دوباره علائم افسردگی حتی پس از درمان و استعمال دارو، فرد باید به پزشک متخصص مراجعه کند.
به طوری که دکتر علی اکبر توکلی، متخصص اعصاب و روان با تایید این موضوع به ایسنا گفت: اگر چه این بیماری قابلیت رجعت دارد ولی بیمار نباید به هیچ عنوان خودسرانه اقدام به خرید و مصرف داروهای افسردگی که در دوره قبل تجویز شده، کند.
این در حالی است که مسئولان بهداشت ایالتی آمریکا نیز چندی پیش اعلام کردند استفاده از داروهای ضد افسردگی و پریشانی، خطر اقدام به خودکشی که ناشی از افکار و رفتارهای منتهی به این عمل است را در جوانان افزایش می دهد.
وزارت بهداشت و مواد غذایی آمریکا(FDA) از سازندگان این داروها خواسته است تا هشدار روی برچسب های این داروها شامل افراد 18 تا 24 سال نیز بشود.
عامل خودکشی
البته تحقیقات و مطالعات تا کنون هیچ گونه افزایش خطری را از جانب این داروها برای سنین 24 تا 65 سال و حتی بالاتر نشان نداده و این داروها خطر ارتکاب به خودکشی را در این افراد کاهش داده است. تغییرات روی برچسب این داروها همچنین نشان می دهند که افسردگی و بیماری های جدی روانی به خودی خود از مهم ترین عوامل خودکشی در افراد است.
دکتر استیون گالسون، از متخصصین FDA می گوید: داروهای ضد افسردگی برای بسیاری از بیماران تاثیر مثبتی دارد اما پزشکان و بیماران باید از خطرهای احتمالی آن ها نیز آگاه باشند. جالب است که FDA هم متذکر می شود که بیماران در هر سنینی که اقدام به مصرف داروهای ضد افسردگی می کنند، باید تحت نظر مداوم پزشکان باشند تا درصورت وخامت وضع بیمار، اقدامات لازم صورت گیرد.
با این حال FDA خاطرنشان می کند که از میان هر هزار بیمار بین 18 تا 24 سال سن که از داروهای ضدافسردگی استفاده می کنند، فقط 5 نفر با افزایش افکار و رفتارهای منجر به خودکشی مواجه می شوند. گفتنی است تحقیقات FDA روی 77 هزار بیمار که از 11 نوع داروهای ضدافسردگی استفاده می کردند انجام شده است.
برخی متخصصان معتقدند که این خواسته FDA خواسته ی به جایی است در حالی که برخی دیگر معتقدند این امر سبب می شود بسیاری از افراد با وجود نیازی که به این داروها دارند، از آن ها استفاده نکنند.
محققان آلمانی هم چندی قبل اعلام کرده بودند که داروهای ضد افسردگی به طور کلی تنها بر افسردگی های متوسط و 50 تا 60 درصدی تاثیر مثبت دارند اما روی افسردگی های شدید هیچ گونه تاثیری ندارند. همچنین افرادی که دارای افسردگی معمولی همراه با ناامیدی و دل شکستگی یا تفکر خودکشی هستند را می توان با روان درمانی و یا داروهای ضد افسردگی به خوبی درمان کرد.
با این اوصاف چندی پیش تحقیقاتی که روی استفاده ی کودکان و نوجوانان از داروهای ضد افسردگی در ایالات متحده صورت گرفت، نشان داد که این درمان سبب افزایش رفتارهای منجر به خودکشی در این بیماران شده است.
علائم افسردگی فقط مربوط به بیماری افسردگی نیست!
اما جالب است بدانیم بیماری افسردگی با علائم افسردگی تفاوت دارد، بدین معنا که ممکن است علائم افسردگی در بیماری های دیگر مانند کم خونی، کم کاری تیروئید، دیابت و حتی سرماخوردگی دیده شود که این بیماری افسردگی نیست و این علائم با درمان زمینه ی بیماری بهبود می یابد.
دکتر توکلی متخصص اعصاب و روان با تایید این امر معتقد است: به هر ترتیب در صورت تشخیص متخصص اعصاب و روان به بیماری افسردگی، این عارضه به 2 صورت اختلال افسردگی اساسی یا افسردگی ماژور و اختلال دو قطبی دیده می شود.
وی توضیح می دهد: در اختلال دو قطبی در یک فاز آن فرد مدتی دچار افسردگی شدید با افکار خودکشی می شود و در فاز و زمان دیگر ممکن است دچار سرخوشی و شیدایی شود که در این نوع از اختلال از داروهای تثبیت خلق مانند لیتیوم کربنات، سدیم والپرات، کاربامازیپن استفاده می شود. در 80 درصد موارد دارو مؤثر بوده و در 20 درصد مابقی از الکتروشوک یا درمان با تشنج استفاده می شود.
اما در خصوص افسردگی اساسی یا ماژور که سطح سروتونین و نورآدرنالین مغز کاهش یافته باید از داروهایی استفاده شود تا سطح این دو نوروترنسمیتر یا واسطه شیمیایی عصبی را افزایش دهد.
قدیمی ترین داروهای این گروه آمی تریپتیلین و ایمی پرامین و داروهای جدید آن از گروه SSRls یعنی داروهایی که از جذب مجدد سروتونین جلوگیری می کند مانند کپسول فلوکستین است.
البته به عقیده کارشناسان از زمانی که دارو تجویز می شود تا وقتی اثرات درمانی ظاهر شود، بین 2 تا 3 هفته طول می کشد تا دارو از سد مایع مغزی – نخاعی عبور کرده و در مغز قرار گیرد و نخستین اثر درمانی داروها این است که کاهش خواب بیمار را درمان کرده و باعث بهبود اشتهای او می شود و نیز رفتار روانی حرکتی بیمار عادی شده و در نهایت احساس غم و اندوه و ناامیدی کاهش می یابد.
در ضمن به عقیده ی متخصصان، مصرف کننده های دارو باید بدانند که دارو ضمن اثرات درمانی، عوارضی نظیر چاقی، پُرخوابی، گیجی و منگی و در خانم ها قطع عادت ماهانه و در آقایان کاهش لیپید را به دنبال دارد.
البته می توان با ورزش و رژیم غذایی متعادل از اضافه وزن جلوگیری کرد، ولی همیشه درمان دارویی ضدافسردگی باید توسط متخصص روانپزشکی انجام شود تا عوارض بیماری به وجود نیاید.
نظرات ()
سنگک؛ بهترین نان برای دیابتیها
«اگر به یک نوع شیرینی علاقه داشته باشی و آن را جلوی تو بگذارند و مجبور باشی فقط نگاهاش کنی، چه حالی پیدا میکنی؟!» یکی از دوستانام که سالهاست به دیابت مبتلا می باشد، این را گفت و ظرف شیرینی را روی میز، کمی عقبتر هول داد.
این، حس و حالی است که شاید به بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت در مواجهه با برخی خوراکیهای مورد علاقهشان دست داده باشد. نگاه بسیاری از مردم به رژیم غذایی بیماران دیابتی به همین شکل است و تصور میکنند برخی خوراکیها باید کلا از رژیمغذایی آنها حذف شود. ولی آیا این منعهای غذایی توسط متخصصان نیز توصیه میشود؟!
برای یافتن پاسخ این پرسش و پرسشهایی از این قبیل در خصوص رژیم غذایی بیماران دیابتی، گفتگویی با دکتر علیرضا استقامتی، فوقتخصص غدد و متابولیسم انجام دادهایم.
آقای دکتر! میخواهم سوال آخرم را همین اول بپرسم: نظر شما درباره منع مصرف برخی مواد غذایی برای دیابتیها چیست؟
ببینید؛ ممنوعیت خاصی برای مصرف مواد غذایی در بیماران مبتلا به دیابت وجود ندارد، ولی این سخن به آن معنا نیست که بیماران می توانند هر چه قدر از هر چه میخواهند بخورند، بلکه باید مقادیر آن معین و محدود باشد. یک بیمار دیابتی بهطور معمول باید 50 تا 60 درصد از کالری مورد نیاز بدن خود را از طریق کربوهیدراتها تامین کند که معمولا شامل مواد نشاستهای مانند نان، برنج و سیبزمینی هستند. این افراد میتوانند حدود 10 درصد از کربوهیدراتهای مورد نیاز خود را نیز از طریق قندهای ساده تامین کنند. به عنوان مثال اگر فردی روزانه به 1800 کالری انرژی نیاز داشته باشد، 900 کالری آن را کربوهیدراتها تشکیل میدهند و از این 900 کالری، میتواند 90 کالری را به قندهای ساده اختصاص دهد.
یک بیمار دیابتی چه طور باید این مقادیر را محاسبه و تنظیم کند؟
تغذیه و اصول آن ، یک بحث تخصصی است، بنابراین در این موارد بیمار باید به کارشناس تغذیه مراجعه کند تا وی روش تامین این میزان کالری را بیان کند، ولی در رژیمهای غذایی این کارشناسان هم هیچگاه ممنوعیت مطلق غذایی وجود ندارد و فقط میزان مصرف ماده غذایی برای بیمار محدود میشود.
پس اینکه برخی متخصصان از منع مطلق مصرف شیرینی ها برای دیابتیها صحبت میکنند، چه دلیلی دارد؟
ببینید؛ یک نکته در اینجا وجود دارد و آن، توجه به عادات غذایی افراد است. وقتی ما به یک بیمار دیابتی میگوییم که شما مثلا میتوانید مقدار کمی از شیرینیها استفاده کنید، اغلب بیماران دچار افراط میشوند و رژیمهای غذایی در نظر گرفته شده را رعایت نمیکنند. به همین دلیل، برخی پزشکان ترجیح میدهند به بیمار بگویند اینها را اصلا نخور تا او کمتر بخورد.
ولی واقعیت این است که بیماران دیابتی هم میتوانند این مواد را (البته در میزانی کم و محدود) مصرف کنند.
بعضی دیابتیها اعتقاد دارند موادی مثل خرما دارای قند بیضرر هستند و میتوان از آنها به جای قند استفاده کرد. نظر شما در این مورد چیست؟
قند میوههایی مثل خرما، فروکتوز نام دارد و میتواند جایگزین قند معمولی شود، ولی بیماران دیابتی باید در مورد مصرف این مواد هم دقت کنند و از حد متعادل خارج نشوند. میتوان هنگام نوشیدن چای به جای قند از خرما استفاده کرد، ولی اگر فرد بیماری عادت داشته باشد روزی 6 لیوان چای بنوشد و هر بار دو عدد خرما هم بخورد، مسلما 12 عدد خرما در روز زیاد خواهد بود.
در مورد مصرف خرما، توصیه ما معمولا 2 تا 3 عدد در روز است تا برای فرد عوارضی به دنبال نداشته باشد.
در مورد حذف نان و برنج از رژیم غذایی چه نظری دارید؟
در حال حاضر، رژیم غذایی بیماران دیابتی به یک رژیم عادی بسیار نزدیک است و رژیمهای افراطی، دیگر جایی در این بحث ندارند.
بهترین نان برای بیماران دیابتی، نان سنگک است که به میزان دو کف دست (بدون محاسبه انگشتان دست)، صبحها و دو کف دست، شبها میتوانند از آن استفاده کنند. در مورد میزان مصرف برنج هم برای افراد با جثه معمولی، یک تا یک و نیم کفگیر برای خانمها و یک و نیم تا دو کفگیر برای آقایان معمولا اشکالی ندارد.
اینکه بخواهیم این مواد را که غذای غالب مردم هستند، از رژیم غذایی آنها خارج کنیم، آنها را در تامین انرژی مورد نیاز دچار مشکل خواهیم کرد.
به عنوان آخرین سوال، ممنوعیتهای غذایی در مورد مصرف قند و کربوهیدراتها، چه عوارضی را برای بیماران دیابتی در پی دارد؟
ما توصیه نمیکنیم که ماده غذایی به صورت کامل حذف شود، اما حذف قند از برنامه غذایی تاثیر خاصی بر فرد نخواهد داشت، چون کربوهیدراتهای مورد نیاز بدن میتوانند از طریق مواد دیگری غیر از قند تامین شوند.
اما در مورد کاهش مصرف کربوهیدراتها، اگر دریافت این مواد به صورت کلی کاهش پیدا کند، فرد باید مصرف پروتئین و چربی را برای به دست آوردن انرژی لازم افزایش دهد که افزایش این مواد، به نوبه خود عوارض دیگری را در پی خواهند داشت.
افزایش میزان چربی، مشکلات قلبیعروقی را در فرد ایجاد میکند و مصرف زیاد پروتئین نیز میتواند عوارضی از قبیل مشکلات کلیوی را در پی داشته باشد.
تهیه مصاحبه : پیمان صفردوست
تشخیص و درمان سندرم روده تحریک پذیر
تشخیص
تشخیص دقیق سندرم روده تحریک پذیر نیازمند انجام طیف کاملی از آزمایشات بالینی است.
نشانه های جسمانی و فیزیکی برای تشخیص قطعی سندرم روده تحریک پذیر وجود ندارد. اما به هر حال یک سری از علائم، شما را در تشخیص یاری می نماید. مهم ترین آن ها درد شکمی و ناراحتی شکمی به مدت حداقل 12 هفته است، لزوماً هفته ها نباید پیوسته باشند. همچنین باید حداقل دو مورد از موارد زیر را دارا باشید:
* تغییر در تکرر و غلظت مدفوع
به عنوان مثال ممکن است مدفوع شما از حالت طبیعی یک بار در روز مدفوع به 3 بار یا بیشتر برسد و میزان شلی و سفتی مدفوع شما تغییر کند و برای مثال به مدفوع شل و آبکی در روز و یا تنها یک بار مدفوع سفت در هر سه یا 4 روز تغییر یافته باشد.
*حالتی که احساس کنید نمی توانید روده خود را در هنگام اجابت مزاج به طور کامل تخلیه کنید.
* وجود مخاط در مدفوع
* تولید گاز و یا نفخ شکمی
همچنین پزشک شما را از لحاظ ابتلاء به دیگر نشانه ها و علائمی که می توانند نمایانگر شرایط جدی تری باشند، مورد ارزیابی قرار خواهد داد و برخی علائمی که علائم پُر خطر(قرمز) نامیده می شوند منجر به اجرای اقدامات سریع تری برای انجام تست های اضافه شوند.
این علائم خطرناک عبارت هستند از:
* ابتلاء جدید بعد از سن 50 سالگی
* کاهش وزن بدون علت
* خونریزی از رکتوم
* تب
* درد شکمی که بعد از اجابت مزاج نیز به طور کامل برطرف نشود
* اسهال مداوم یا اسهالی که شما را از خواب بیدار می کند
چنانچه شما دارای هر یک از علائم قرمز باشید، به تست های اضافی برای ارزیابی بیشتر شرایط خود نیاز خواهید داشت.
چنان چه شرایط شما منطبق با معیار سندرم روده تحریک پذیر(IBS) بوده و هیچ یک از علائم قرمز را ندارید، پزشک پیشنهاد یک دوره درمان بدون انجام تست های اضافی را خواهد داد. اما چنان چه به درمان پاسخ ندهید به انجام تست های اضافه نیاز خواهید داشت.
آزمایش های اضافی:
این امکان وجود دارد که پزشک تست های متعدی را توصیه کند؛ از جمله کشت مدفوع به منظور بررسی وجود عفونت یا مشکلات سوء جذب.
تست هایی که برای بررسی علل احتمالی علائم بیماری شما انجام می شوند عبارت هستند از:
* سیگموئیدوسکوپی: این تست قسمت پایینی کولون(سیگمویید) را به وسیله یک لوله نورانی قابل انعطاف به نام سیگموئیدوسکوپ، بررسی می کند.
* کولونوسکوپی: در برخی موارد پزشک این تست را انجام می دهد. در این تست به وسیله یک لوله کوچک قابل انعطاف کل طول کولون را مورد بررسی قرار می دهند.
* سی تی اسکن: سی تی اسکن تصاویری را با کمک اشعهX از ارگان های درونی بدن بر روی صفحه کامپیوتر تولید می کند. سی تی اسکن شکم و لگن به پزشک کمک می کند که دیگر علل احتمالی علائم شما را رد کند و بتواند علت اصلی را تشخیص دهد.
* تست عدم تحمل لاکتوز: لاکتاز آنزیمی است که برای هضم قند موجود در لبنیات به آن نیاز دارید. چنان چه بدن شما این آنزیم را تولید نکند شما به علائمی مشابه علائم سندرم روده تحریک پذیر دچار خواهید شد مانند درد شکمی، تولید گاز و نفخ. برای این که پزشک متوجه شود علت علائم شما عدم تحمل لاکتوز است دستور تست را خواهد داد و یا از شما می خواهد شیر و محصولات شیر را به مدت چندین هفته از برنامه ی غذایی خود حذف کنید.
* آزمایش خون: بیماری سلیاک حساسیت به پروتئین گندم است که منجر به ظهور علائمی شبیه به علائم سندرم روده تحریک پذیر می شود. آزمایش خون به تشخیص احتمال این بیماری کمک می کند.
درمان ها و داروها:
از آن جایی که علل ایجاد کننده ی سندرم روده تحریک پذیر به طور دقیق مشخص نمی باشد، درمان بر تخفیف و از بین بردن علائم بیماری، تمرکز دارد تا فرد بتواند تا حد ممکن زندگی عادی خود را داشته باشد.
در بسیار از موارد، از طریق مدیریت استرس و ایجاد تغییراتی در رژیم غذایی و سبک زندگی، قادر خواهید بود که با موفقیت علائم ملایم این سندرم را کنترل نمایید ولی چنان چه مشکلات و علائم بیماری شما شدید باشند به راهکاری بیش از تغییرات سبک زندگی نیاز خواهید داشت.
معمولاً پزشک پیشنهادات زیر را به شما می کند:
* مکمل فیبر: دریافت مکمل فیبر مانند پسیلیوم(متاموسیل) یا متیل سلولوز(سیتروسل) همراه با مایعات به کنترل یبوست کمک می کنند.
* داروهای ضد اسهال: داروهای بدون نیاز به نسخه ای مانند لپرامید(ایمدیوم) به کنترل اسهال کمک می کنند.
* حذف غذاهای نفاخ: چنان چه از نفخ رنج می برید و مقادیر زیادی گاز از روده شما عبور می کند، پزشک شما توصیه خواهد کرد که برخی مواد غذایی را از برنامه خود حذف کنید موادی مانند نوشیدنی های کربناته، سالاد، میوه ها و سبزیجات خام به ویژه کلم، گل کلم و بروکلی.
* داروهای آنتی کولینرژیک: برخی از افراد نیاز به دریافت داروی آنتی کولینرژیک دارند. این دسته از داروها بر سیستم اعصاب سمپاتیک و پاراسمپاتیک که اسپاسم های دردناک روده ای را از بین می برند، موثر هستند. این دسته دارویی برای افرادی که دچار اسهال هستند نیز کمک کننده است ولی یبوست را تشدید می کند.
* داروهای ضد افسردگی: چنان چه علائم شما شامل درد یا افسردگی باشد، پزشک داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای و یا داروهای مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین(SSRI) را تجویز خواهد کرد. این داروها در کنار مهار فعالیت نورون ها و در نتیجه کنترل روده ها، به درمان افسردگی کمک می کنند. چنان چه شما مبتلا به اسهال و درد شکمی بدون افسردگی هستید، پزشک پیشنهاد داروی ضعیف تری از ضد افسردگی های سه حلقه ای را خواهد داد؛ دارویی مانند ایمی پرامین(تفرانیل) و آمی تریپتیلین. عوارض جانبی این داروها شامل خواب آلودگی و یبوست می باشد. تجویز داروهای SSRIs مانند فلوکستین(پروزاک، سارافم) یا پاروکستین(پاکسیل) در صورت ابتلاء شما به افسردگی و درد و یبوست، کمک کننده هستند.
* آنتی بیوتیک ها: نقش آنتی بیوتیک ها در درمان سندرم روده تحریک پذیر(IBS) به طور کامل مشخص نشده است. برخی از افرادی که علائم بیماری آن ها به دلیل رشد بیش از حد باکتری ها در روده شان است درمان آنتی بیوتیکی در آن ها موثر است.
* مشاوره: چنانچه داروهای ضدافسردگی کارساز نباشند می توان از مشاوره به منظور درمان استرس تشدید کننده علائم بهره برد.
داروهای مخصوص درمان IBS
در حال حاضر دو نوع دارو در درمان IBS به ثبت رسیده است:
آلوسترون(لترونکس)
این دارو یک آنتاگونیست گیرنده عصبی است که در جهت استراحت دادن به کولون و کند کردن حرکت مدفوع در طول لوله پایین رونده طراحی شده است.
این دارو بعد از تجویز نسخه اصلی آن از بازار فروش جمع آوری شد چرا که با عوارض جدی و وخیمی مرتبط می شد. سازمان غذا و دارو(FDA) با ایجاد یک سری محدودیت اجازه فروش دوباره این دارو را صادر کرده است. این دارو تنها توسط پزشک در موارد شدید اسهال ناشی از سندرم و در زنانی که به درمان های دیگر پاسخ نداده اند تجویز می شود.
اثر بخشی درمان با این دارو برای استفاده در آقایان ثابت نشده است. به طور کلی آلوسترون را تنها زمانی باید استفاده کرد که درمان های معمول جوابگو نباشند. به علاوه این دارو به دلیل عوارض جانبی اش تنها باید توسط متخصص گوارشی با تخصص IBS تجویز گردد.
لوبیپرستون(آمیتیزا)
این دارو برای مصرف در زنان بالای 18 سال مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر(IBS) همراه با یبوست به تایید رسیده است. تاثیر گذاری آن در مردان به اثبات نرسیده است. لوبیپرستون فعال کننده کانال کلرید است که دوبار در روز دریافت می شود. مکانیسم اثر آن از طریق افزایش ترشح مایعات به درون روده کوچک است که منجر به تسهیل انتقال مدفوع خواهد شد. عوارض جانبی معمول عبارت هستند از تهوع، اسهال و درد شکمی.
تحقیقات بیشتری برای درک دقیق اثربخشی و بی خطر بودن این دارو مورد نیاز است. در حال حاضر این دارو تنها در زنان بالای 18 سال مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر(IBS) که دچار یبوست شدید هستند و به دیگر درمان ها پاسخ نداده اند، تجویز می شود.
قبل از خوردن استامینوفن، چای بنوشید
یافته های محققان ایرانی نشان می دهد: مصرف چای، بیست دقیقه قبل از دریافت استامینوفن باعث افزایش اثربخشی این دارو می شود.
این بررسی توسط گروهی از محققان دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج) با هدف اثر مصرف چای بر بهبود تاثیر استامینوفن بر روی 120 بیمار مبتلا به سردرد انجام شد.
در این مطالعه، 58 بیمار در گروه مورد، یک لیوان چای و 62 نفر در گروه شاهد، یک لیوان آب گرم به جای چای دریافت کردند و بیست دقیقه بعد از نوشیدن چای، یک قرص استامینوفن به آن ها داده شد. سپس میزان درد آن ها اندازه گیری شد.
نتایج این مطالعه حاکی نشان داد: مصرف چای به عنوان یک نوشیدنی، بیست دقیقه قبل از دریافت استامینوفن در بهبود سردرد افراد موثر بود و این امر به سن و جنس بستگی نداشت.
به جز سردردهای ناشی از افت فشار مایع مغزی نخاعی، سردردهای ناشی از عفونت، میگرن یا سردردهای ناشی از تومورهای درون جمجمهای، انواع دیگر سردردها به راحتی و با استفاده از داروهای ضددرد متداول مانند استامینوفن قابل تسکین هستند.
استامینوفن به عنوان یک داروی ضددرد غیراستروئیدی، کاربردهای بسیاری از جمله در تسکین سردرد و کاهش تب دارد، اما مصرف زیاد استامینوفن می تواند به مسمومیت کبدی و به دنبال آن مرگ منجر شود. به همین دلیل استفاده از داروهایی که بتواند به جای استامینوفن در درمان سردرد کمک کند، از اهداف سیستم های درمانی است.
منبع: سایت صد برگ
گرمازدگی خطرناک ترین پدیده ...
در فصل تابستان، هوای داغ و رطوبت بالا منجر به بروز مشکلات جدی سلامتی می شود. به همین دلیل افراد در روزهای تابستان زودتر خسته می شوند و اگر کمی بیشتر زیر آفتاب بمانند، سرگیجه و حالت تهوع هم سراغ شان می آید که همه ی این ها از علایم گرمازدگی است و اگر ادامه پیدا کند، فرد را از پای درخواهد آورد.
بیماری های مربوط به گرمازدگی هنگامی رخ می دهند که دمای بدن فرد از حد طبیعی خود بیشتر می شود.
بدن انسان با منبسط ساختن عروق سطحی پوست و تعریق، دمای افزایش یافته را کم کرده و سبب تنظیم و کنترل گرمای خود می گردد، اما در آب و هوای مرطوب، عملکرد تعریق مختل و کند می شود و بدن دیگر قادر به خنک ساختن خود نمی باشد.
زمانی که فرد دچار کم آبی ناشی از گرمای زیاد می شود، غلظت خون او افزایش یافته، جریان خون کند شده و در عملکرد ارگان های بدن اختلال ایجاد می گردد.
محققان می گویند: بیماری های مرتبط با افزایش دمای هوا، زمانی بروز می کنند که بار اضافی بر سیستم کنترل دمای بدن وارد می شود و بدن دیگر قادر به خنک کردن خود نیست.
آنان معتقدند: بر اثر تعریق فراوان به علت گرما، مایعات و املاح زیادی از بدن خارج و شخص دچار اختلال مختصری میشود که انقباض و گرفتگی دردناک عضلات مختلف، به خصوص عضلات جدار شکم از آن جمله است.
این عده گرمازدگی را شایع ترین پدیده ی ناشی ازافزایش درجه ی هوا می دانند و معتقدند عواقبی که گرمای هوا می تواند به دنبال داشته باشد معمولا به سه دسته گرفتگی عضلات، خستگی مفرط ناشی از گرما و گرمازدگی تقسیم می شود.
به نظر آنان در بین این مشکلات، گرمازدگی خطرناک ترین پدیده ناشی از گرمای هوا است که در نهایت می تواند به شوک،آسیب مغزی و حتی مرگ منجر شود.
زنان و کفش های پاشنه بلند
چرا زنان می توانند ساعات طولانی کفش پاشنه بلند بپوشند؟
بر اساس بررسی دانشمندان کوتاه تر شدن طول رشته های عضلانی پشت ساق پا تا 13 درصد، سبب می شود زنان بتوانند ساعات طولانی تری کفش پاشنه بلند بپوشند.
به گزارش ایسنا، یافته های محققان دانشگاه منچستر متروپلیتن نشان می دهد، وقتی زنان کفش های پاشنه بلند را ساعات طولانی می پوشند، تاندون آشیل آن ها ضخیم تر و سفت تر شده و در نتیجه کشیدن پاها در هنگام راه رفتن سخت تر می شود.
این تغییرات توجیه می کند که چرا زنان می توانند چندین ساعت طولانی در طول روز کفش های پاشنه بلند بپوشند و فقط پس از خارج کردن کفش از پاهای شان، درد را احساس می کنند.
محققان دریافته اند که در صورت پوشیدن کفش پاشنه بلند، هر چه پاشنه بلندتر باشد، رشته های عضلات پشت ساق پاها کوتاه تر می شود.
متخصصان می گویند: وقتی زنان به طور منظم و برای مدت های طولانی از این نوع کفش ها استفاده می کنند به دلیل کشیدگی بیش از حد ماهیچه ها دچار درد بیشتری شده و فرصت آرامش یافتن ندارند.
به گزارش تلگراف، محققان در این بررسی ها، روی داوطلبان 20 تا 50 ساله مطالعه کردند که به مدت دو سال یا بیشتر کفش هایی با پاشنه های پنج سانتی می پوشیدند.
محققان با استفاده از ابزار فراصوتی دریافتند که کوتاه تر شدن طول رشته های عضلانی پشت ساق پا تا 13 درصد، سبب می شود این داوطلبان بتوانند ساعات طولانی تری کفش پاشنه بلند بپوشند.
همچنین در این زنان تاندون آشیل سفت تر و ضخیم تر می شود، به طوری که برای آن ها امکان کشیدن پاها وقتی روی زمین مسطح قرار می گیرند، دشوارتر است.
7 شیوه رایج زیبایی در 7 گوشه جهان
در هر گوشه از جهان زنان برای زیباتر شدن شیوه ای را آموخته اند و به فرزندان شان آموزش داده اند.
گرچه این شیوه ها برای مدت زمانی منحصرا در اختیار این دسته بوده اما مهاجرت ها سبب شده بین مردم کشورهای مختلف رایج شود؛ شیوه هایی که دلیل ماندگاری اکثر آن ها طبیعی بودن و اقتصادی بودن شان است.
ایران
بند انداختن از جمله شیوه های مرسوم اپیلاسیون در خاورمیانه و جنوب شرقی آسیا است که منشا آن به ایران برمی گردد. زنان ایرانی به کمک یک نخ کتان نازک که بین گردن و دو دست قرار می گیرد، موهای زاید را برمی داشتند. این همان کاری است که با موم گرم و سرد هم می توان انجام داد با این تفاوت که نخ سبب کش آمدن پوست نمی شود و وسیله ای عالی برای برداشتن موهای نواحی حساس به ویژه موهای صورت و ابرو است. درد بند کمتر از درد موچین است و کار هم سریع تر به اتمام می رسد. امروزه استفاده از بند در بسیاری از کشورها از جمله اسپانیا و کانادا بین زنان مرسوم است.
هندوستان
در تمامی نواحی جنوب آسیا استفاده از آرد نخود برای پاکسازی و لایه برداری پوست و مقابله با آکنه امری رایج است.
زنان این کشور آرد نخود را با آب یا چای مخلوط کرده و به شکل خمیر در می آورند و بعد روی صورت می مالند تا جایی که پوست کاملا پاک شود و در نهایت پوست را می شویند.
بعد از انجام این کار پوست کاملا نرم و تمیز است.
در ضمن در این کشور مردم از همین خمیر و در کنار آن از آب لیموترش برای سفید کردن آرنج و زانوهای خود استفاده می کنند.
روسیه
مردم روسیه صورت های شاداب و جوانی دارند. اکثر زنان سنتی این کشور علاقه ای به استفاده از وسایل آرایشی نداشته و معتقد هستند دلیل زیبایی پوست شان نوشیدن روزانه کفیر است.
کفیر نوعی نوشیدنی پُرکالری و غنی از باکتری های پروبیوتیک، کلسیم، پروتئین، ویتامین ها به ویژه ویتامین B و ریزمغذی ها است. بررسی های فراوان نشان داده مصرف کفیر سبب هضم بهتر مواد غذایی می شود و همین موضوع بر طراوت و زیبایی پوست اثر می گذارد.
نیجریه
نیجریه ای ها از نوعی درخت که در 20 کشور آفریقایی از سنگال تا سودان رشد می کند و ساحل نام دارد، روغنی می گیرند به نام کارتید که از آن هم به عنوان یک ماده غذایی و هم کرم مرطوب کننده پوست استفاده می کنند. طبق گفته اطبای سنتی آفریقا این شیره می تواند انواع ناراحتی های پوستی از جمله اگزما و آکنه را برطرف کرده و برای سرماخوردگی نیز بسیار مفید است.
مردم نیجریه میوه درخت ساحل را جمع می کنند و بعد از خشک شدن آن را می جوشانند. روغنی که روی سطح آب می آید را جمع می کنند و معتقدند این روغن غنی از مواد طبیعی ضد حشره است.
در ضمن خواص ضد التهابی و ضد میکروبی هم دارد. مردم نیجریه حین سرماخوردگی و گریپ شدن بینی این روغن را به اطراف بینی خود می مالند و در صورت داشتن گلودرد آن را می خورند و برای زیباتر شدن و مرطوب نگه داشتن پوست شان روی بدن می مالند.
ژاپن
از جمله شیوه های زیبایی که مردم ژاپن به آن علاقه بسیاری دارند حمام کردن با گیاهان و عرقیات معطر است. ژاپنی ها معتقدند حمام کردن نوعی مدیتیشن است که نه تنها جسم بلکه روح را هم پاک می کند. به همین دلیل اکثر ژاپنی ها هر شب قبل از خوابیدن دوش می گیرند. آن ها ابتدا بدن خود را به کمک یک برس دسته بلند ماساژ داده و ناپاکی را بیرون می کشند و در نهایت با آب ولرم خود را شست و شو می دهند. بعد وان را با آب داغ پُرکرده و در آن گل و برگ های معطر می ریزند و برای آن که بدن شان خوشبو و پوست شان پاک شود مدتی در آن می خوابند. این کار سبب طراوت اپیدرم و شادابی پوست آن ها می شود.
برزیل
برزیلی ها مدت ها است از گیاه آواکادو هم به عنوان یک ماده غذایی و هم زیبایی استفاده کرده و از آن ماسک صورت، شامپو و کرم مرطوب کننده تهیه می کنند. این گیاه از 500 سال قبل از میلاد مسیح در مناطق لاتین آمریکایی کشت می شده است و مملو از چربی های مونوی غیراشباع و 20 نوع ریزمغذی متفاوت شامل ویتامین های A ، C، B6، E، روی، آهن و پتاسیم است.
مصرف چربی آواکادو سبب کاهش کلسترول خون، التهاب ها و کاهش ترشح انسولین می شود و محرک بازسازی سلولی است. برزیلی ها میوه این گیاه را با شیر و شکر مخلوط می کنند و روی پوست شان می مالند. حتی معتقدند نوشیدن این مایع سبب روشن شدن پوست به ویژه پوست های سیاه می شود.
آلمان
آلمانی ها توجه بسیار زیادی به حمام پا دارند. بر خلاف کانادایی ها که به زیبایی پاهای شان اهمیتی نمی دهند، آلمانی ها توجه بسیاری به این موضوع دارند و هر شب سعی می کنند برای 20 دقیقه پاهای شان را در حمامی از آب ولرم و نمک و روغن های گیاهی قرار دهند. بعد پاها را با سنگ پا ماساژ می دهند و از یک کرم مرطوب کننده استفاده می کنند.
66 میلیون میکروب کف کفش شما!
هرگز با کفش وارد خانه های تان نشوید
آیا می دانستید وقتی با کفش وارد خانه می شوید، کلی گرد و غبار و آلرژن و میکروب وارد خانه تان می کنید؟ خیلی از آلاینده ها و آلودگی هایی که وارد خانه می شوند، ناشی از همین مساله است: وارد شدن به خانه با کفش.
شیارهای ته کفش، فضای مناسبی برای جمع شدن آلودگی هایی است که گاهی جدا کردن شان از ته کفش کار بسیار سختی است؛ آلودگی هایی که ما از محل کار، خیابان، فروشگاه، ورزشگاه، توالت های عمومی و هر مکانی که در طول روز به آن جا پا گذاشته ایم، با خودمان به خانه می بریم.
این آلودگی ها می توانند در لابهلای پُرز فرش ها، موکت ها و سنگفرش های خانه جمع و مخفی شوند و به راحتی اعضای خانواده را آلوده کنند.
نتایج یک مطالعه جدید نشان می دهد که در کف کفش ها، به طور متوسط، 66 میلیون میکروب وجود دارد. در این مطالعه، دانشمندان دانشگاه آریزونا، 9 گونه ی مختلف باکتری را در کف کفش افراد شناسایی کردند که باعث بیماری های گوارشی یا عفونت چشم و عفونت های ریوی می شوند.
نتایج این مطالعه نشان می دهد باکتری هایی که به کف کفش می چسبند، بیش از هر سطح دیگری به حیات خودشان ادامه می دهند؛ چون وقتی ما راه می رویم دایما مواد جدیدی به کف کفش مان می چسبند که باکتری ها می توانند از آن به عنوان تغذیه ی خود، استفاده و رشد کنند.
این محققان با بررسی سطوح کاشی و سرامیک کف منازل متوجه شده اند که در بیش از 90 درصد موارد، باکتری ها و میکروب های کف کفش به سرامیک های کف پوش منازل می چسبند و این در حالی است که تعداد میکروب ها در پرزهای قالی و موکت از این هم بیشتر است.
محققان بر این باور هستند که کف کفش های ما از کاسه توالت هم کثیف تر است؛ چون در کف کاسه توالت حدود 1000 میکروب زندگی می کنند ولی عدد و رقم میکروب ها در کف کفش ها به میلیون ها می رسد.
نوزادان و کودکان نوپا اولین کسانی هستند که می توانند میزان زیادی از این آلودگی ها را دریافت کنند زیرا آن ها دایما در حال جست و خیز و چهار دست و پا یا سینه خیز رفتن روی زمین هستند و هر شی ای که سر راه شان باشد را به دهان فرو می برند. اشیایی که ممکن است با وارد شدن کفش آلوده ی شما به خانه، آلوده شده و آن ها را بیمار کند.
بعد از نوزادان و کودکان نوپا، سالمندان و مبتلایان به آلرژی یا آسم، زنان باردار، بیماران با سیستم ایمنی ضعیف(مانند بیماران مبتلا به انواع سرطان یا ایدز) در معرض بیشترین خطر آلودگی ناشی از کفش ها هستند.
مریم منصوری - هفته نامه سلامت
عوامل سرطانزا
مطالعات انجامشده روی جمعیتهای مهاجر، با روش زندگی و عادات غذایی متفاوت نشان داده است که اکثر سرطانهای تحت تاثیر عوامل اتیولوژیک، محیطی هستند و در این میان، عوامل مداخلهگری نظیر سن از اهمیت بهسزایی برخوردارند.
تعیین اینکه کدام عامل محیطی بیشترین سهم را در بروز سرطان به خود اختصاص میدهد، مشخص است. سرطانزاهای ساده در غذا (از جمله غذاهایی که به دنبال گرم کردن، پروتئینهایی تولید میکنند) میتوانند با آسیب به DNA سلولی، موجبات بروز سرطان را فراهم کنند. به بیان سادهتر، باید گفت مهمترین تاثیر رژیم غذایی روی خطر بروز سرطان از طریق وزن بدن اعمال میشود.
وزن بیش از حد، چاقی و بیتحرکی نیز از دیگر عوامل مهم هستند.
افزایش تجمع چربی در بدن، به خصوص افزایش اندازه دور مچ دست، عامل مهم پیشبینیکننده شیوع سرطان روده در میان زنان و مردان محسوب میشود. همینطور، افزایش وزن بیش از 10 کیلوگرم که میتواند با افزایش احتمال ابتلا به لنفوم و سرطان پستان پس از یائسگی همراه باشد.
از طرفی، انجام فعالیت بدنی منظم همراه با کاهش وزن، باعث کاهش شیوع سرطان میشود.
یکی دیگر از عوامل خطرساز سرطان، مصرف الکل است که زمینهساز بروز سرطانهای کبد، مری، حفره دهان، حنجره و پستان است.
عوامل غذایی از قبیل مصرف زیاد چربی حیوانی نیز با افزایش احتمال بروز سرطانهایی نظیر سرطان پستان، روده (کولون) و پروستات همراه است.
مطالعات متعددی توانستهاند نشان دهند که افزایش مصرف چربی با افزایش بروز سرطان پستان همراه است؛ سرطانی که شایعترین سرطان در زنان است. البته ارتباط افزایش مصرف چربی و افزایش خطر سرطان پروستات و کولون نیز در بعضی مطالعات نشان داده شده است.
سایر سرطانهایی که با مصرف زیاد چربی حیوانی مرتبط هستند، عبارتند از: سرطان رحم ، سرطان تخمدان و سرطان ریه (اگرچه مطالعات آیندهنگر هنوز آن را تایید نکردهاند).
از آنجا که میوهها و سبزیجات حاوی مقادیر زیادی ویتامین C ، فولات (اسید فولیک)، کاروتن ، پتاسیم و فیبر هستند، به نظر میرسد مصرف این مواد با کاهش بروز انواع سرطان همراه باشد.
البته در برخی مطالعات انجامشده بین کاهش بروز انواع سرطان، به خصوص کولون و معده و پستان و ریه با افزایش مصرف سبزی و میوهجات، ارتباط چندان زیادی یافت نشده است. در واقع، اطلاعات بهدستآمده از مطالعات آیندهنگر نشان دادهاند که ارتباط چشمگیری بین مصرف زیاد سبزی و میوه با سرطان وجود ندارد؛ اگرچه افزایش مصرف فولات، خواص پیشگیرانه دارد.
در هر صورت، به دلیل وجود شواهد مستدل و علمی مبنی بر کاهش بروز خطر فشار خون بالا ، بیماری قلبی و سکته با افزایش مصرف سبزیجات و میوه، مصرف این مواد برای هرچه سالمتر کردن رژیم غذایی توصیه میشود.
دکتر حمید رضوانی - فوقتخصص هماتولوژی انکولوژی
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
