5 باور غلط درباره آنتی اکسیدان ها
درباره ی آنتی اکسیدان ها ادعاهای زیادی وجود دارد؛ چنان که گفته می شود آن ها در درمان سرطان و در تقویت سیستم دفاعی بدن بسیار موثر هستند.
بسیاری از ما نکات زیادی درباره ی آنتی اکسیدان ها شنیده ایم و شاید می پنداریم که چیزهای زیادی درباره ی کارآیی آن ها می دانیم ولی در واقع، تنها عده ی کمی می دانند که آنتی اکسیدان ها واقعا چه چیزی هستند و این ناآگاهی به نفع تولید کنندگان مواد غذایی تمام می شود؛ چرا که اطلاعات کمتر باعث می شود خیلی راحت تر با انواع خوراک ها و غذاها کنار بیایید.
ماریون نستله(Marion Nestle) دارای مدرک دکتری و استاد تغذیه و پژوهش های غذایی و بهداشت عمومی در دانشگاه نیویورک می گوید: آنتی اکسیدان ها در هاله ای از سلامت قرار دارند. آن ها می بایست با چیزهای بد در بدن شما بجنگند و مسلما کسی نیست که نخواهد از این ناجیان، بیشتر بهره مند شود؟
بی شک، آنتی اکسیدان ها برای سلامتی سودمند و مفید هستند، ولی برای بهره مندی بیشتر از آن ها، می بایست ابتدا برخی فرضیات را از میان برداریم.
1- رادیکال های آزاد می بایست نابود شوند
اما نه به سرعت
آنتی اکسیدان ها در برابر رادیکال های آزاد مقاومت می کنند. رادیکال های آزاد مولکول های ناپایداری هستند که می توانند موجب تغییر DNA ی بدن شوند. ولی حتی رادیکال های آزاد مرتبط با بیماری های خطرناکی چون ناراحتی قلبی، پارکینسون و سرطان مرتبط باشند، الزاما مضر نیستند. آن ها نتیجه ی یک فرآیند سوخت و ساز بنیادی، به نام اکسایش می باشند.
دکتر جفری بلومبرگ(Jeffrey Blumberg)، مدیرآزمایشگاه آنتی اکسیدان دانشگاه تافتز(Tufts) می گوید: آن ها به طور قطع برای زندگی لازم و ضروری هستند، برای مثال سلول های ایمنی برای از بین بردن باکتری های حمله ور و مهاجم، رادیکال های آزاد را به سوی آن ها پرتاب می کند، بنابراین آن ها بخش مهمی از سیستم دفاعی بدن هستند.
از طرف دیگر تعداد بیش از اندازه ی رادیکال های آزاد، مُضر است. آلاینده ها، سیگار کشیدن و قرار گرفتن در نور مستقیم خورشید، می تواند سبب به وجود آمدن تعداد زیادی رادیکال های آزاد شود که سیستم دفاعی نرمال آنتی اکسیدان ها را مغلوب ساخته، شما را در مقابل سلول های صدمه دیده و بیماری ها، آسیب پذیر و ضعیف می کند. همچنین برخی پژوهشگران اکسایش رادیکال های آزاد را با افزایش سن و پیری افراد، مرتبط می دانند. این جا است که آنتی اکسیدان ها وارد عمل می شوند. بلومبرگ می گوید: ضروری است اطمینان یابیم که آنتی اکسیدان های سیستم دفاعی بدن، برای مبارزه با همه ی رادیکال های آزاد اضافی، لازم و کافی باشد.
این گونه عمل کنید: فرض کنید فاقد عادت های های بدی چون سیگار کشیدن و برنزه کردن بیش از حد هستید؛ حال نوبت خوراک و تغذیه شما است. اگر مجموعه ی متنوع و گسترده ای از میوه ها و سبزیجات را مصرف نمایید، برنامه ی غذایی شما به طور طبیعی، سرشار از هزاران آنتی اکسیدان خواهد بود.
بنا بر نتایج تحقیقات، خوردن حداقل پنج واحد میوه و سبزی در روز برای حفظ سلامت، بسیار مفید و سودمند است.
2- همه ی آنتی اکسیدان ها یکسان عمل می کنند
حتی شبیه هم نیستند
دکتر جو وینسون استاد شیمی دانشگاه اسکرنتن در پنسیلوانیا می گوید: هر مولکولی که از سلول های شما در مقابل اکسایش محفاظت کند، از نظر فنی یک آنتی اکسیدان به شمار می رود. چرا که آن ها در هر حال، ضد اکسایش هستند. آنتی اکسیدان ها شامل موارد آشنایی چون ویتامین ها و همچنین انواع ناآشنایی چون فلاونوئید و پلی فنوئید می باشند که در مجموع شامل هشت هزار نوع آنتی اکسیدان است.
ولی تصور نکنید که همه ی آنتی اکسیدان ها به طور یکسان عمل می کنند. بولومبرگ می گوید: نمی توان به این دلیل که ویتامین C ی زیادی مصرف کرده ایم، به تامین ویتامین E بی اعتناع باشیم؛ چرا که همه ی ویتامین C های دنیا هم، نمی توانند جایگزین ویتامین E ، شوند.
برخی آنتی اکسیدان ها برای مقابله با انواع خاصی از رادیکال های آزاد بسیار مناسب هستند(هرچند آن ها نیز خود شامل انواع متنوعی می باشند). برخی دیگر تنها برای بخش خاصی از یک سلول موثر هستند و برخی دیگر نیز می توانند تنها تحت شرایط مساعد با رادیکال های آزاد مقابله کنند.
او می گوید تصور کنید آنتی اکسیدان ها یک ارتش هستند. در ارتش وجود همه ژنرال ها، ستوان ها، سرجوخه ها، سربازان و سایر اعضا با وظایف خاص و مشخصی ضروری است و امکان ندارد که بتوان تنها توسط ژنرال ها با دشمن مقابله نمود. بنابراین تنها با یک ضد حمله ی چند جانبه از طریق برنامه غذایی، می توان سیستم دفاعی موثری برای حفظ زندگی و سلامت خویش فراهم نمود.
این گونه عمل کنید: سعی کنید دامنه بهره مندی خود از تولیدات جدید را گسترش دهید. طی تحقیقاتی در سال 2006، پژوهشگران دانشگاه ایالت کلرادو به این نتیجه رسیدند افرادی که از میوه ها و سبزیجات بیشتر و متنوع تری در برنامه ی غذایی خود بهره می برند، از DNA ی آن ها بیشتر محافظت می شود.
3- آنتی اکسیدان ها تنها از میوه ها و سبزیجات به دست می آیند
این طور نیست!
بر اساس تحقیقاتی که اخیرا در دانشگاه اسکرنتن صورت گرفته، سرتاسر قلمرو گیاهان، شامل انواع لوبیا، آجیل ها، دانه ها و غلات، مملو از آنتی اکسیدان ها هستند. به گفته ی وینسون، گیاهان، این آنتی اکسیدان ها را برای مقابله با عوامل خارجی و اشعه ی UV، تولید می کنند.
بنابراین از مصرف غلات بدون سبوس پرهیز کنید، چرا که آن ها بیشتر فواید آنتی اکسیدانی خود را از دست داده اند.
حتی گوشت قرمز، فرآورده های لبنی و تخم مرغ نیز حاوی مقداری آنتی اکسیدان هستند. در واقع حیوانات از طریق تغذیه ی گیاهان باعث ایجاد آنتی اکسیدان در این دسته از فرآورده ها شده اند.
این گونه عمل کنید: به طور مرتب در برنامه غذایی خود از غذاهای سبوس دار، لوبیاها، آجیل و دانه ها تغذیه کنید. در منوی غذاها، خوراک های تهیه شده از گوشت حیوانات گیاه خوار را برگزینید. گوشت و فرآورده های لبنی به دست آمده از حیواناتی که از منابع غذایی بهتری برخوردار بوده اند، حاوی میزان بیشتری آنتی اکسیدان می باشند. همچنین تخم مرغ تولید شده در مراتع و علفزارها، میزان آنتی اکسیدان بالاتری دارد.
4- غذاهای غنی شده با آنتی اکسیدان، سالم تر و مفیدتر هستند
نه الزاما!
هنوز جوهر تحقیقات اولیه، درباره آنتی اکسیدان ها کاملا پاک نشده بود که کارخانه های تولید غذا شروع به چاپ حرف A روی بسته بندی غذاها کردند. FDA از تولید کنندگان غذا خواست که مجموعه ی متنوعی از آنتی اکسیدان ها را روی بسته ی یک محصول فهرست نماید، که آن قمست نیز معمولا چاپ بهتری دارد. اما اگر خوب دقت کنید متوجه خواهید شد که در برخی از آن ها مقدار قابل ملاحظه ای هم از آنتی اکسیدان ها وجود ندارد.
اگر برای تامین آنتی اکسیدان های مورد نیاز، وابسته و متکی به غذاهای کنسرو شده هستید، تعجب خواهید کرد اگر بدانید بسیاری از آن ها تنها حاوی میزان بسیار کمی از یک یا دو نوع آنتی اکسیدان می باشند؛ درحالی که مصرف انواع متنوع آنتی اکسیدان ها بسیار مهم است، اما احتمالا شما نمی توانید حتی برخی از انواع از دست رفته را جبران نمایید. این گونه عمل کنید: هیچ تحقیقی هنوز اثبات نکرده که تولیدات بسته بندی شده، فواید بهداشتی و سلامتی یکسانی با غذاهای طبیعی دارند. روی فهرست محتویات و ترکیبات غذا تمرکز کنید. اگر یک محصول غذایی حاوی میزان نسبتا بالایی از فرآورده های گیاهی است، پس احتمالا غنی و سرشار از آنتی اکسیدان خواهد بود.
5- اگر من ورزش کنم و از مکمل ها استفاده کنم، کاملا سالم خواهم بود
ممکن است این گونه نباشد!
انجام تمرین های ورزشی، باعث اکسایش بیشتر و افزایش رادیکال های آزاد خواهد شد. البته این بد نیست. الن ارگن متخصص تغذیه و متخصص بهداشت در کاهش وزن مردان می گوید: تولید رادیکال های آزاد یک عکس العمل طبیعی به ورزش است، استفاده از میزان زیادی آنتی اکسیدان، دقیقا بعد از تمرینات ورزشی، ممکن است در عکس العمل طبیعی و موثر سودمند به ورزش اختلال ایجاد کند. استدلال باور نکردنی ولی واضح و مشخص این است که دانشمندان گمان می کنند فشارهای اکسایشی که از طریق ورزش به وجود می آیند، حساسیت انسولین را افزایش داده و موجب کاهش وزن می شود و احتمالا خطر ابتلا به دیابت را کاهش می دهد.
نمونه ی بارز این که یک تحقیق در آلمان در سال 2009 نشان داد که وقتی ورزشکاران از مکمل های آنتی اکسیدان(ویتامین های E وC) استفاده می کنند با تمرین های عادی معمولی قبلی که باعث تشدید حساسیت انسولین می شود، قانع نمی شوند.
دکتر میشل ریستو، نویسنده ی این تحقیق و مدیر دانشکده تغذیه انسان در دانشگاه جنا در آلمان معتقد است سایر مکمل های آنتی اکسیدان نیز احتمالا نتیجه و تاثیر منفی در پی خواهند داشت، هر چند مطالعات بیشتری باید صورت گیرد .
مکمل ها همچنین می توانند باعث تضعیف نیرو گردند. یک پژوهش در سال 2006 در بریتانیا نشان داد که دوندگانی که در روز 1000 میلی گرم ویتامین C مصرف می کنند، ظرف یک هفته، قدرت ماهیچه های آن ها کاهش می یابد.
این گونه عمل کنید: اگر ورزش می کنید تا وزن کم کنید، آنتی اکسیدان مورد نیاز شما می بایست از تمامی غذا ها تامین شود، نه تنها از طریق مکمل ها و یا فرآورده های غذایی افزایش دهنده ی آنتی اکسیدان ها. وقتی سخن از آنتی اکسیدان ها به میان می آید همیشه بیشتر بودن به معنای بهتر بودن نیست.
نظرات ()
وسواس سبب افزایش اضطراب در فرد می شود
اختلال وسواس اجباری، رفتاری آگاهانه، معیارمند و تکراری است. بیمار مبتلا به این اختلال از غیرمنطقی بودن وسواسش آگاهی دارد اما به صورت ناخواسته این رفتار را انجام می دهد.
به گفته ی علی نقی زاده، کارشناس ارشد روانشناسی عمومی خصیصه اصلی اختلال وسواس- اجباری (OCD) وجود وسواس یا اجبارهایی مکرر و شدید است که رنج و عذاب قابل ملاحظه ای برای فرد ایجاد می کند.
این وسواس یا اجبارها سبب اتلاف وقت می شوند و اختلال قابل ملاحظه ای در روند معمول و طبیعی زندگی، کارکرد شغلی، فعالیت های اجتماعی یا روابط فرد ایجاد می کنند.
بیمار مبتلا به اختلال وسواس- اجباری ممکن است تنها وسواس فکری، اجبار یا هردوی آن ها را با هم داشته باشد. وسواس عبارت است از فکر، احساس، اندیشه یا حسی تکراری و مزاحم.
برخلاف وسواس که یک فرایند ذهنی است، اجبار نوعی رفتار است. اجبار رفتاری آگاهانه، معیارمند و تکراری است نظیر شمارش، وارسی یا اجتناب.
بیمار مبتلا به این اختلال از غیرمنطقی بودن وسواسش آگاهی دارد، اما به صورت ناخواسته این رفتار را انجام می دهد.
وسواس باعث افزایش اضطراب در فرد می شود و با انجام اجبار، اضطراب فرد بیمار تخفیف و تقلیل می یابد و اگر بیمار در برابر انجام اجبار مقاومت کند، اضطرابش افزوده می شود.
علائم ناهنجاری وسواس اجباری
علائم ناهنجاری وسواس اجباری چهار الگوی عمده دارد، اول وسواس آلودگی و به دنبالش شست وشو یا اجتناب اجبارگونه از چیزی که فرد گمان به آلوده بودن آن دارد، شایع ترین الگوی وسواس به شمار می رود.
دوم تردید مرضی الگوی دیگر واسوسی اجباری است، در این الگو فرد بیمار تردید و شک نسبت به انجام دادن درست یک کار دارد برای نمونه بیمار می ترسد که مبادا اجاق را خاموش یا در را قفل نکرده باشد.
افکار مزاحم سومین الگوی شایع وسواس است. در این موارد فرد صرفاً افکاری وسواسی و مزاحم بدون هیچ گونه عمل اجبارگونه دارد. این نوع واسوس معمولا افکاری تکراری درباره نوعی عمل جنسی یا پرخاشگرانه است که به نظر خود فرد، شرم آور است.
تقارن چهارمین الگو این بیماری است که لزوم رعایت تقارن یا دقت واسوسی موجب کندی اجبارگونه در فرد می شود، برای نمونه بیمار ساعت ها وقت لازم دارد تا صورتش را اصلاح کند.
وسواس باعث افزایش اضطراب در فرد می شود و با انجام اجبار، اضطراب فرد بیمار تخفیف و تقلیل می یابد و اگر بیمار در برابر انجام اجبار مقاومت کند، اضطرابش افزوده می شود.
شیوه های درمانی بیماری اختلال- وسواسی اجباری
روان درمانی و دارو درمانی شیوه های درمانی است که مورد استفاده قرار می گیرد. رفتار درمانی به خصوص با استفاده از تکنیک مواجهه و بازداری از پاسخ، روش مؤثری در درمان OCD است.
در این روش بیمار با موردی که نسبت به آن وسواس دارد (مثلاً آلودگی) مواجه می شود و از عکس العمل بیمار(مانند شست وشو) ممانعت به عمل می آید و کارآیی معادل دارو درمانی دارد. سایر انواع روان درمانی در مورد OCD عبارت است از درمان شناختی- رفتاری (CBT) و درمان روان تحلیلگری.
مفیدترین داروها برای OCD
مفیدترین داروها برای OCD مهار کننده های اختصاصی بازجذب سروتونین یا SSRL ها می باشد. مهارکننده ها شامل فلوئوکستین (Prozac)، فلووکسامین، پاروکستین، سرترالین و کلومی بیرامین هستند.
اختلال استرس پس سانحه
استرس پس از سانحه PTSD مجموعه ای از علایمی است که در پی مواجهه با عامل فشار آسیب زای بسیار شدید ظاهر می شود، این مواجهه می تواند به صورت دیدن، حضور یا شنیدن باشد.
فرد به صورت ترس و درماندگی به این تجربه پاسخ می دهد، واقعه را دائماً در ذهن خود مجسم می کند، درعین حال می خواهد از یادآوری آن اجتناب کند. علایم مزبور باید لااقل یک ماه طول کشیده باشد و بر حوزه های مهمی از زندگی بیمار مانند خانواده و شغل او تأثیر گذاشته باشد.
عوامل زیادی از قبیل سیل، زلزله، جنگ و به طورکلی ضربه های عاطفی شدید موجب بروز این سندرم در افراد با زمینه هایی ژنتیکی، نژادی و حتی حوادث ناگوار در دوران کودکی در ظهور این بیماری موثر است.
روش های درمان
در پایان روش های درمان این بیماری، روان درمانی و دارو درمانی است که در روان درمانی رهیافت های عمده ای که در مواجهه با این اختلال در پیش گرفته می شود، حمایت، تشویق بیمار برای بحث درباره واقعه مزبور و آموختن انواع و اقسام مکانیسم های مدارا (نظیر آرام سازی عضلات) به اوست و همچنین دارو درمانی، مهار کننده های انتخابی بازجذب سروتونین نظیر سرترالین و پاروکستین به دلیل کارایی، قابل تحمل بودن و بی خطر بودن شان، خط مقدم درمان PTSD را شامل می شوند.
داروهای SSRI علایم مربوط به تمام گروه های علامتی PTSD را کاهش می دهند و علاوه بر رفع علایمی که مشابه افسردگی یا سایر اختلالات اضطرابی هستند در بهبود علامت هایی که منحصر به PTSD است نیز مؤثرند.
خرافاتی ها و اختلال وسواس اجباری
شاید شما افرادی را دیده باشید که به آداب تکرار مبتلا هستند، آن ها احساس می کنند که ناچارند حرکات ساده ای را چندین بار انجام دهند؛ مانند وارد شدن به اتاق، شستن بخشی از بدن خود یا شانه کردن موهای سر به دفعات مشخص.
این افراد ممکن است تا زمانی که این حرکات را به همان تعداد انجام ندهند احساس راحتی نکنند و ممکن است فکر کنند در صورتی که این اعمال را به تعداد "درست" انجام ندهند، حادثه ای برای خودشان یا شخص مورد علاقه شان رخ می دهد.
شاید برای شما هم جالب باشد که بدانید خرافات و موهوماتی از این دست که در نتیجه بروز اختلالات وسواسی رخ می دهد نیز همان اختلال وسواس اجباری یا OCD است. برای چنین افرادی عادت به انجام برخی اعمال خاص، باعث ایجاد اختلال در زندگی روزمره می شود.
زمانی تصور می شد که اختلال وسواس حالت نادری است، اما در حال حاضر می دانیم که از سایر بیماری های مغزی شایع تر است. اختلال وسواس تنها بالغین را تحت تاثیر قرار نمی دهد؛ اختلال اغلب در دوره بلوغ یا اوایل کودکی، معمولا حدود سن 10 سالگی شروع می شود و در بالغین، حدود 21 سالگی آغاز می شود.
خیلی از افراد فکر می کنند اختلال وسواس اجباری در خانم ها بیشتر است، اما برخلاف تصور عموم احتمال ابتلای مرد و زن به OCD (اختلال وسواس اجباری) یکسان است، اما در گروه سنی نوجوانی، میزان ابتلای پسران از دختران بیشتر است و منشاء ژنتیک دارد؛ از سوی دیگر میزان ابتلای افراد مجرد به این اختلال، بیشتر از متاهل ها است و به طور کلی میزان شیوع اختلال وسواس اجباری، 2 تا 3 درصد است.
ممکن است خرافات بر همه زندگی مبتلایان به اختلال وسواس ـ اجبار سایه بیندازد؛ به طور معمول، وسواس های خرافی بر ترس از مرگ و نمادهای آن متمرکزند.
اگر شما به این نوع اختلال وسواس ـ اجباری مبتلا باشید، میان اشیایی که از آن ها می ترسید، ارتباط هایی برقرار می کنید، یعنی چیزهای خاصی را با بدشانسی مرتبط می شمارید و سپس از فعالیت ها و مکان های خاصی که گمان می کنید موجب بدشانسی می شوند اجتناب می کنید.
به هر حال اگر شما در خود نشانه هایی از تشویش و نگرانی و تنش می بینید و احساس می کنید این رفتارها از کنترل شما خارج هستند، حتما به پزشک مراجعه کنید تا پیش از توسل به خرافات و موهومات، به درمان این بیماری های وسواس گونه بپردازید.
منابع:
جام جم
ایسنا
اصلی ترین منابع پروتئینی کدامند؟
پروتئین ها بخشی از ترکیبات مواد غذایی هستند که با مقادیر مختلف در غذاها وجود دارند و به لحاظ ارزش تغذیه ای یکی از چند گروه اصلی غذاها هستند.
به گزارش ایسنا، متخصصان تغذیه می گویند: پروتئین های دارای منشاء حیوانی کیفیت خوبی دارند اما با این حال بعضی از مواد غذایی گیاهی مثل حبوبات، غلات و نان دارای مقادیر کمی پروتئین هستند که ارزش حیاتی آن ها پایین تر از پروتئین های حیوانی است. مهم ترین منابع پروتئینی عبارت از گوشت قرمز و سفید، ماهی، تخم مرغ و فرآوردههای لبنی هستند.
سایت اینترنتی ویت لاس فورآل در مقاله ای دراین باره آورده است:
* گوشت قرمز شامل گوشت های گاو و گوسفند صرف نظر از آن که چه قسمتی از بدن حیوان باشد، دارای ویژگی های تغذیه ای شبیه به هم هستند. گوشت، غنی از فسفر، آهن و ویتامین های گروه ب مخصوصا B1 است. میزان چربی های آن بر حسب نوع حیوان و قسمت بدن آن به طور قابل توجهی متغیر است.
* به علاوه ارزش تغذیه ای ماهی نیز مشابه گوشت است. ماهی غنی از پروتئین، فسفر، گوگرد، آهن، مس و یُد است اما آهن کمتری نسبت به گوشت دارد. همچنین ماهی غنی از ویتامین های گروه B است. ماهی های چرب نیز حاوی مقادیر قابل توجهی از ویتامینهای A و D هستند. ماهی همچنین به دلیل دارا بودن اسیدهای چرب ضروری و مفید از ارزش غذایی بالایی برخوردار است و برای سلامتی بسیار مفید است. از این رو توصیه می شود که حداقل دو نوبت در هفته از این غذای مهم و مفید استفاده شود.
* ارزش تغذیه ای تخم مرغ خیلی نزدیک به مواد غذایی است که در بالا مورد مطالعه قرار دادیم. تخم مرغ حاوی 14 درصد پروتئین است که از نظر کیفیت بهترین بوده و بیشترین تعادل اسیدهای آمینه در بین تمام مواد غذایی را دارا است. چربی های آن در زرده تجمع کرده اند و سفیده آن واقعا فاقد چربی است. در مورد املاح نیز تخم مرغ حاوی سدیم است که بیشتر در سفیده وجود دارد و نیز حاوی آهن، پتاسیم و کلسیم به مقدار خیلی کم در سفیده است و بیشتر در زرده وجود دارند. زرده هم چنین از نظر ویتامین ها غنی تر است. دو سوم ویتامین های B1، B2 و کل ویتامین های A و D در زرده وجود دارد. تخم مرغ تازه که دارای تاریخ بسته بندی است، بیشترین ضمانت را به لحاظ ارزش تغذیه ای دارد.
* لبنیات نیز یکی دیگر از منابع پروتئینی با ارزش غذایی بالا بوده و به خصوص از نظر ذخیره کلسیم بسیار غنی و حائز اهمیت است.
کلسیم موجود در لبنیات بهترین شرایط جذب را دارد و با فسفر متعادل بوده و با مقدار کمی ویتامین D همراه است.
* پروتئین ها هم چنین به میزان کمتری در برخی دیگر از مواد غذایی یافت می شوند.
منبع: همشهری
ویروس سرخک و تومورهای مغزی کودکان
محققان به تازگی توانستند با به کار گرفتن یکی از رده های واکسن ویروس سرخک، از آن در از بین بردن سلول های توموری از جمله تومورهای مغزی بزرگسالان استفاده کنند و نیز دریافته اند که نوعی ویروس معمولا بی ضرر که تا سه چهارم جمعیت را مبتلا می کند، عامل بروز برخی تومورهای مغزی در کودکان است.
به گزارش medicalnewstoday، مدولوبلاستوما شایع ترین تومور بدخیم سیستم عصبی کودکان محسوب می شود که حدود 20 درصد از تومورهای مغزی دوران کودکی را در برمی گیرد. این تومورها در قسمتی از مغز ایجاد می شوند که مسئول کنترل تعادل و سایر عملکردهای حرکتی هستند.
در حال حاضر درمان هایی برای آن وجود دارد ولی شامل درمان های تهاجمی همچون جراحی، شیمی درمانی، پرتو درمانی و شیمی درمانی است. اما محققان همیشه به دنبال روش های درمانی مؤثرتر و با عوارض جانبی کم تری بوده اند. محققان به تازگی توانستند با به کار گرفتن یکی از رده های واکسن ویروس سرخک، از آن در از بین بردن سلول های توموری از جمله تومورهای مغزی بزرگسالان استفاده کنند.
یکی از این رده ها ادمونستون نام دارد که هدف آن رسیدن به گیرنده CD46 سطحی سلول به منظور ورود به سلول های در معرض خطر است. و اثر این رده را در کشتن سلول های توموری با میزان بالای CD46 بالا در انواع چندگانه تومور نشان می دهد. محققان به این نتیجه رسیدند که خطوط سلولی مدولوبلاستوما گیرنده سرخک CD46 را ترشح می کند و مقدار بالایی از این ماده از نمونه های گرفته شده از مدولوبلاستوما به دست آمده است.
و همین مسئله آن ها را به این مطلب رسانده است که ویروس سرخک تأثیر مثبت خاصی نسبت به سایر ویروس ها روی این تومورها دارد. به طوری که با استفاده از این ویروس ها، تومورهای سرطانی در عرض 72 ساعت از بین رفتند. محققان این آزمایش ها را به مدت 10 روز روی موش ها آزمایش کردند و مشاهده کردند که تومورها در 2 موش به کلی از بین رفت و در یکی تنها قسمت های کوچکی از تومور باقی ماند.
و نیز از میان 11 موش تحت آزمایش، تومورهای مغزی در حدود 8 موش به کلی از بین رفت. استفاده از این روش، به کارگیری روش های درمانی دیگر را به حداقل می رساند.
ما در بدن مان ویروسی داریم که قابلیت سرطان زایی دارد. ویروس "جی سی" ویروسی است که 70 تا 75 درصد جمعیت های انسانی را مبتلا می کند. در 14 تا 15 سالگی نتیجه آزمایش سرم شناسی بیشتر ما به این ویروس مثبت است که به معنای ابتلای ما به این ویروس است.
کشف عامل بروز تومور مغزی در کودکان
محققان دریافته اند که نوعی ویروس معمولا بی ضرر که تا سه چهارم جمعیت را مبتلا می کند، عامل بروز برخی تومورهای مغزی در کودکان است. به گزارش خبرگزاری رویتر از واشنگتن، دانشمندان ذرات این ویروس را در نمونه های تومور گرفته شده از کودکانی که در اثر سرطان مدیولوبلاستوما جان سپردند، کشف کردند.
این ویروس سبب بروز بیماری نادر لوکوآنسفالوپاتی چند کانونی پیشرونده یا "پی ام ال" می شود، اما نحوه بروز سرطان در اثر ویروس روشن نیست. کامل خلیلی از مرکز ویروس عصب شناسی و زیست شناسی سرطان در دانشگاه تمپل می گوید، ما در بدن مان ویروسی داریم که قابلیت سرطان زایی دارد.
ویروس "جی سی" ویروسی است که 70 تا 75 درصد جمعیت های انسانی را مبتلا می کند. در 14 تا 15 سالگی نتیجه آزمایش سرم شناسی بیشتر ما به این ویروس مثبت است که به معنای ابتلای ما به این ویروس است.
معمولا ویروس "جی سی" نهفته باقی می ماند یا حداکثر باعث بروز عفونت خفیف شبیه سرماخوردگی می شود، اما آزمایش های انجام شده بر روی موش ها نشان داد، وقتی این ویروس به موش ها تزریق شود، می تواند باعث بروز تومورهای مغزی شود.
محققان برای کشف ارتباطی در این زمینه، اقدام به نمونه برداری از بافت تومور در 20 کودک که در اثر سرطان مدولوبلاستوما جان سپرده بودند کردند. مدولوبلاستوما نوعی تومور مغزی است که عمدتا کودکان را مبتلا می کند.
محققان دریافتند که 65 درصد از نمونه ها حاوی ژن هایی از ویروس "جی سی" است.این امر بیانگر آن است که این ویروس به نحوی سلول های مغز را مبتلا و آن ها را سرطانی می کند. سرطان زایی ویروس ها مساله غیر عادی نیست.
به طور مثال ویروس زگیل انسانی باعث بروز سرطان گردن رحم می شود، یک ویروس عامل سارکوم کاپوسی و ویروس اپشتین- بار (Epstian – Bar Virus)، باعث بروز لنفوم سلول (بی) می شود که سرطان دستگاه ایمنی است.
خلیلی گفت: ما نمی گوییم که تمام تومورهای مغزی در اثر ویروس جی سی تشکیل می شوند، بلکه این ویروس در تعداد قابل توجهی از تومورهای مغزی انسان قابل شناسایی است و فرآورده این ویروس یعنی آنتی ژن ویروسی (پروتئین تی) که قابلیت سرطان زایی دارد در سلول های تومور قابل تشخیص است.
این پروتئین ها که توسط ویروس ها ساخته می شوند بر ژن هایی مثل (P 53) تاثیر می گذارند، وقتی ژن ها طبیعی باشند (DNA) سلول را ترمیم و از سرطان پیشگیری می کنند، اما وقتی (P 53) صدمه ببیند، امکان بروز سرطان وجود دارد.
ظاهرا ویروس (جی سی) سلول های مغزی موسوم به سلول های گلیال را دوست دارند و در آن جا می مانند. خلیلی گفت: بیماری (پی ام ال) تنها در بیمارانی که دستگاه ایمنی بدن شان سرکوب شده است مانند مبتلایان به ایدز یا بیمارانی که به علت پیوند عضو داروهای سرکوب کننده ایمنی دریافت می کنند، ظاهر می شود.
به نظر نمی رسید که هیچ یک از کودکان مبتلا به سرطان دچار سرکوب ایمنی شده باشد هر چند اطلاعات دانشمندان در مورد این بیماران اندک است. شاید سال ها قبل دستگاه ایمنی بدن این کودکان سرکوب شده و این ویروس فعال شده است. گام بعدی دانشمندان، تلاش برای تهیه واکسنی است که با این ویروس و احتمالا با سرطان مبارزه می کند. این واکسن کاربرد درمانی دارد نه پیشگیری از سرطان.
خلیلی افزود ما می کوشیم به نحوه جلوگیری از روندی که به سرطان می انجامد پی ببریم، یک روش، تهیه واکسن ضد پروتئین های ویروسی است.
منابع:
اسکانیوز
جمشید دوانلو نورولوژیست- گوناگون
اکسیژن درمانی
اکسیژن درمانی عبارت است از تجویز اکسیژن با غلظت بیش از آنچه که در هوا وجود دارد. هدف از اکسیژن درمانی انتقال کافی اکسیژن به خون، کاهش کار دستگاه تنفسی و کاهش فشار بر میوکارد (یکی از لایه های عضلانی قلب) می باشد.
حمل اکسیژن به بافت ها به عواملی نظیر برون ده قلب، میزان اکسیژن شریانی (سرخرگی)، غلظت هموگلوبین و نیازمندی های متابولیکی بدن بستگی دارد. در اکسیژن درمانی، باید به تمام عوامل فوق توجه نمود.
در مواردی همچون تسریع در بهبودی پس از عمل جراحی ، میگرن، آلزایمر و ام اس (MS) نیز تحقیقات روی اثر درمانی این روش همچنان ادامه دارد.
موارد مصرف اکسیژن درمانی
استفاده از اکسیژن پرفشار سابقهای طولانی دارد که در درمان آمبولی هوا به کار گرفته میشد. آمبولی هوا شرایطی است که معمولا غواصانی که به اعماق آب میروند و سپس با سرعت زیاد به سطح آب بازمیگردند، دچار آن میشوند. در این حالت، به علت پیدایش حبابهای کوچک هوا در جریان خون، خون به اعضای حیاتی بدن نمیرسد و سبب مرگ فرد می شود. اکسیژن پرفشار میتواند اندازه این حباب ها را کوچک کند و در نتیجه جریان خون به شرایط عادی باز گردد.
سایر استفادههای این روش شامل موارد زیر است:
- به عنوان پادزهر در مسمومیت با گازهای سمی به ویژه گاز مونواکسید کربن
- ضدعفونیکننده به ویژه در برابر میکروبهای بیهوازی (میکروبهایی که در برابر اکسیژن توان مقاومت ندارند)
- کاهش تورم و تجمع مایعات در بافتهای بدن که در بهبود سوختگیها کمک می کند
- بهبود هیپوکسمی (کاهش فشار اکسیژن خون سرخرگی)
تغییر در تعداد یا الگوی تنفس ممکن است به علت هیپوکسمی باشد. علائم هیپوکسی شامل: پرخاشگری، عدم هوشیاری، گیجی، خواب آلودگی، کما، تنگی نفس، افزایش فشار خون، بی نظمی ضربان قلب و تعریق شدید می باشد
هیپوکسی در صورت شدید بودن می تواند زندگی فرد رابه مخاطره بیاندازد. با پیشرفت سریع هیپوکسی، تغییراتی در سیستم عصبی مرکزی ایجاد می شود. بیمار دچار ناهماهنگی حرکات و اختلال هوشیاری می شود.
در هیپوکسی مزمن (مانند آن چه که در بیماری های انسداد مزمن ریه دیده می شود) ممکن است خستگی، خواب آلودگی، بی تفاوتی، بی توجهی و تأخیر در واکنش ها به وجود آید.
اکسیژن درمانی کوتاه مدت می تواند برای گروه کوچکی از بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسداد ریوی مفید باشد.
موارد احتیاط در اکسیژن درمانی
بیمارانی که سابقه تشنج داشتهاند یا دچار تشنج میشوند و بیماران مبتلا به آمفیزم (نوعی بیماری ریوی ناشی از تجمع هوا در ریهها که در بیشتر موارد، ناشی از مصرف سیگار است) نباید از این روش استفاده کنند.
همچنین سابقه تجمع مایع در سینوسها، گوش و سایر حفرات بدن، سابقه جراحیهای چشمی یا داشتن بیماریهای چشم، استفاده از داروهای شیمیدرمانی و داروی دیسولفیرام (در درمان الکلسیم کاربرد دارد) هم از دیگر موارد منع استفاده از این روش هستند.
در ضمن خانمها بهتر است در دوران بارداری از این روش استفاده نکنند.
همانند سایر داروها، پرستار اکسیژن را با احتیاط تجویز نموده و به دقت اثرات آن را روی بیمار ارزیابی می کند. اکسیژن نیز یک دارو است و فقط باید توسط پزشک تجویز شود.
بیماران مبتلا به اختلالات تنفسی، اکسیژن را فقط به منظور افزایش فشار اکسیژن خون شریانی تا بازگشت آن به حد طبیعی دریافت می کنند.
افزایش اکسیژن هوای دم، به میزان اکسیژن گلبول های قرمز خون یا پلاسما نمی افزاید. در عوض مقادیر افزایش یافته ی اکسیژن، ممکن است اثرات سمی روی ریه ها و سیستم عصبی مرکزی بگذارد یا سیستم تهویه بدن را تضعیف کند.
هنگام تجویز اکسیژن، بیمار باید از نظر نشانه های عدم کفایت در اکسیژناسیون مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین پرستار مرتبا بیمار را از نظر علایم گیجی، بی قراری، خواب آلودگی، تعریق، رنگ پریدگی، بی نظمی ضربان قلب و افزایش فشار خون بررسی می کند.
مسمومیت با اکسیژن
مسمومیت با اکسیژن زمانی روی می دهد که، اکسیژن با غلظت بالای بیش از 50 درصد به مدت طولانی ای بیش از 48 ساعت تجویز شود. مسمومیت با اکسیژن در اثر تولید بیش از حد رادیکال های آزاد اکسیژن ناشی از متابولیسم سلولی به وجود می آید. اگر مسمومیت با اکسیژن درمان نشود، این رادیکال ها می توانند به شدت به سلول ها صدمه زده و یا آن ها را از بین ببرند. آنتی اکسیدان ها همانند ویتامین E و C و بتاکاروتن ممکن است اثر دفاعی در مقابل رادیکال های آزاد اکسیژن داشته باشند.
متخصص تغذیه در مرکز درمانی می تواند رژیم غذایی بیمار را تنظیم کند تا غنی از آنتی اکسیدان ها باشد. مکمل ها نیز برای بیماران کم اشتها یا ناتوان موجود هستند.
علائم و نشانه های مسمومیت با اکسیژن شامل احساس ناراحتی در زیر جناغ ، تنگی نفس، بیقراری، خستگی، ضعف و مشکلات تنفسی پیشرونده می باشند.
بیمار باید هر 6 ماه یا بیشتر جهت پیگیری درمان به پزشک مراجعه کند. گازهای خون و تست های آزمایشگاهی به طور مرتب باید بررسی شوند.
منابع :
سلامت نیوز
سایت آفتاب
سایت علمی دانشجویان ایران
سایت وزارت بهداشت
