بر پایه تحقیقات پژوهشگران ، ضایعه نخاعی دراز مدت می‌تواند موجب کاهش پتانسیل باروری اسپرم در حیوان آزمایشگاهی ‌شود.

بر اساس یافته‌ها به دنبال ضایعه نخاعی اسپرم‌ها بر اثر عوامل متعددی چون اختلال در عمل نغوظ و انزال، عفونت در مجاری ادراری تناسلی، کاهش وزن بیضه‌ها و در نتیجه کاهش ضخامت اپی‌تلیوم مجاری منی ساز، کاهش جریان خون موضعی بیضه‌ها و Hyperthermia، افزایش تولید گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) و بروز Apoptosis فراوان در سلول‌های ژرمینال، شکست DNA در هسته اسپرم‌ها و بروز ناهنجاری‌های کروماتینی و افزایش لوکوسیت‌ها بر اثر واکنش به عفونت، متحمل تغییرات کیفی و کمی می‌شوند که ارتباط مستقیم با اختلال در اسپرماتوژنز دارند.

این تغییرات شامل کاهش زنده ماندن و درنتیجه کاهش تعداد اسپرم، کاهش میزان تحرک و کاهش مرفولوژی طبیعی اسپرم در نتیجه کاهش توانایی نفوذ اسپرم به موکوس گردن رحم و کاهش نفوذ به تخمک می‌باشد.

نوع این مطالعه تجربی و حجم نمونه ‌٢۵ سر رت بالغ نر بوده و در آن رت‌های بالغ نژاد Wister در دامنه وزنی ‌٢٢۵ تا ‌٢٧۵ گرم به سه گروه کنترل (‌۵ سر)، شم (‌١٠سر) و ضایعه نخاعی(‌١٠ سر) تقسیم شدند.

بر روی حیوانات گروه کنترل هیچ گونه عمل جراحی انجام نشد و حیوانات گروه شم فقط در سطح مهره T10 عمل لامینکتومی شدند و در مورد گروه ضایعه نخاعی پس از عمل لامینکتومی با وزنه‌ای معادل ‌١٠ گرم از ارتفاع ‌۵ سانتی متری در محل لامینکتومی بر روی نخاع ضربه وارد شد.

همه رت‌ها پس از ‌۵٠ روز نگهداری و مراقبت ویژه، بخشی از ناحیه سر اپیدیدیم آنها در عمل جراحی برداشته شد و پارامترهای اسپرم از قبیل تعداد، ‌تحرک، مرفولوژی و همچنین تعدادسلول‌های گرد غیراسپرمی با کمک Makler chomber و رنگ آمیزی گیمسا ارزیابی شدند.


طبق نتایج حاصل تحرک پیشرونده به طور معنی‌دار در گروه ضایعه نخاعی کاهش یافت.

درصد مرفولوژی طبیعی اسپرم در گروه کنترل نیز ‌١/٩٩ درصد بود که به طور معنی داری در گروه ضایعه نخاعی کاهش داشت.

همچنین تعداد سلول‌های گرد در گروه ضایعه نخاعی در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت، ولی از نظر آماری معنی‌دار نبود.

به طور کلی نتایج نشان داد که پارامتر‌های تحرک پیشرونده مرفولوژی و همچنین تعداد اسپرم به طور معنی‌دار به دنبال ضایعه نخاعی درازمدت در رت کاهش می‌یابد.